به روزرسانی شده

۱۴۰۱-۰۵-۱۸ ۶:۲۷ قبل از ظهر

saba-logo-lab.png
میوگلوبین و آزمایش آن برای تشخیص حملات قلبی

میوگلوبین و آزمایش آن برای تشخیص حملات قلبی

آزمایش میوگلوبین

میوگلوبین

میوگلوبین از طریق کلیه ها از خون گرفته  و به ادرار منتقل می شود. مقدار زیادی از میوگلوبین برای کلیه ها سمی است. اگر میزان قابل توجهی از میوگلوبین به جریان خون منتقل شود، ممکن است آسیب شدید یا آسیب عضلانی اتفاق بیفتد، میوگلوبین اضافی ممکن است سبب آسیب کلیه ها و در نهایت منجر به نارسایی کلیه گردد. اندازه گیری میوگلوبین در ادرار به تشخیص این بیماری کمک می کند.

اسامی مترادف: میوگلوبین سرم ، میوگلوبین ادرار ، Urine Myoglobin ، Serum Myoglobin

تشخیص آسیب عضلانی با آزمایش میوگلوبین

با آزمایش میوگلوبین می توان آسیب عضلانی را تشخیص داد.میوگلبین یک پروتئین کوچک و جذب کننده اکسیژن است که در عضله قلب و اسکلتی یافت می شود. هنگامی که عضله قلب یا اسکلتی مجروح می شود، میوگلوبین به خون منتقل می شود. سطح خونی میوگلوبین می تواند با شدت آسیب شدید عضلات افزایش یابد و می تواند در عرض چند ساعت پس از آسیب اندازه گیری شود.

میوگلوبین از طریق کلیه ها از خون گرفته و به ادرار منتقل می شود. گاهی اوقات آزمایش ادرار به منظور ارزیابی میزان میوگلوبین در افرادی که به عضلات اسکلتی آنها (رابدومیولیز) آسیب جدی وارد شده است، درخواست داده می شود. سطوح میوگلوبین ادرار منعکس کننده آسیب عضلانی است و از آنجا که میوگلوبین برای کلیه ها سمی است، منعکس کننده خطر آسیب کلیه می شود.

آزمایش تروپونین

گاهی اوقات آزمایش خون میوگلوبین می تواند همراه با آزمایش تروپونین به عنوان یک نشانگر قلبی برای کمک به تشخیص حمله قلبی در اوایل آسیب استفاده شود.

سطح میوگلوبین خون در ۲-۳ ساعت پس از حمله قلبی یا سایر آسیب های عضلانی افزایش می یابد و در طول ۸-۱۲ ساعت به بالاترین سطح خود می رسد و به طور کلی بعد از یک روز به حالت طبیعی باز می گردد. افزایش میوگلوبین می تواند زودتر از تروپونین قابل تشخیص باشد، اما برای آسیب های قلبی به صورت اختصاصی استفاده نمی شود.

اگر چه نتیجه منفی میوگلوبین به طور موثر وجود حمله قلبی را رد می کند اما نتایج مثبت باید با آزمایش تروپونین تایید شود.

میوگلوبین

سطح میوگلوبین خون در ۲-۳ ساعت پس از حمله قلبی یا سایر آسیب های عضلانی افزایش می یابد.

چرا آزمایش آنزیم های قلبی انجام می‌شود​

آزمایش آنزیم های قلبی در این موارد نیاز است:

اگر علائمی مانند درد قفسه سینه، تنگی‌نفس، حالت تهوع، تعریق و نتایج الکتروکاردیوگرافی غیرطبیعی وجود داشته باشد، این آزمایش انجام می‌ شود تا مشخص شود که آیا شما دچار حمله قلبی یا سندرم حاد کرونری هستید یا نه.

پیشنهاد سردبیر :  بررسی اختلالات اتوایمیون روماتوئیدی

برای بررسی آسیب ‌های دیگر قلبی از جمله عفونت این آزمایش انجام می شود.

تشخیص بیماری های قلبی در آزمایش آنزیم های قلبی :​

واژه بیماری قلبی معمولا برای اشاره به حمله قلبی اشاره می ‌شود، با این حال بیماری قلبی شامل سایر بیماری‌های قلب از جمله بیماری عروق کرونر، نارسایی قلبی، سکته قلبی، آریتمی قلبی و کاردیومیوپاتی می‌ باشد. در ادامه به توضیح این بیماری های قلبی و نشانه‌های آنها می‌پردازیم.

آزمایش آنزیم های قلبی

نادیده گرفتن نشانه‌های بیماری قلبی باعث به تاخیر افتادن درمان و در نتیجه صدمه بیشتر به بافت قلب می‌شود.

تشخیص سکته قلبی در آزمایش آنزیم های قلبی :​

حمله قلبی و یا سکته قلبی زمانی رخ می‌ دهد که یکی از عروق کرونر (معمولا توسط لخته خون) بسته می‌ شود. این حمله باعث کمبود و یا فقدان خون در بخشی از قلب می ‌شود. کمبود خون و یا فقدان می‌ تواند باعث مرگ آن بخش از قلب شود.

در حمله قلبی بیشتر افراد معمولا یک یا دو تا از نشانه‌های زیر را حس می‌کنند. نشانه‌های حمله قلبی در بعضی از خانم ها ممکن است متفاوت با آقایان باشد، این نشانه ها می‌تواند شامل سوزش معده، تپش قلب نامنظم، سرفه و یا از دست دادن اشتها باشد. نادیده گرفتن نشانه‌های بیماری قلبی باعث به تاخیر افتادن درمان و در نتیجه صدمه بیشتر به بافت قلب می‌شود. اگر شما دچار حمله قلبی شدید سریعا با اورژانس تماس بگیرید و خودتان به صورت عادی سعی به مراجعه به پزشک و یا بیمارستان نکنید، چرا که پرسنل اورژانس می‌توانند، درمان‌های اولیه را روی شما اعمال کنند. به تاخیر انداختن درمان می‌تواند باعث آسیب بیشتر به قلب و یا حتی مرگ شود.

تشخیص بیماری عروق کرونر در آزمایش آنزیم های قلبی :​

در این بیماری ، عروق کرونر که مواد غذایی، اکسیژن و خون را به ماهیچه قلب می‌رسانند، معمولا به خاطر جمع شدن کلسترول در آنها، بیمار میشود و یا آسیب می‌بینند، این لایه‌های کلسترولی باعث نازک شدن رگ ها و در نتیجه نرسیدن خون و اکسیژن کافی به قلب می‌شود. بیماری عروق کرونر می‌تواند خطر حمله قلبی را افزایش دهد.

بیماری عروق کرونر

دیر شدن درمان می‌تواند باعث آسیب بیشتر به قلب و یا حتی مرگ شود.

چه زمانی این آزمایش درخواست می گردد؟

این آزمایش ممکن است، زمانی که یک به بیماری های تروما و یا دیستروفی عضلانی مبتلا باشد درخواست داده شود. میوگلوبین به طور گسترده ای برای تشخیص حملات قلبی استفاده نمی شود، زیرا عمدتا توسط تروپونین جایگزین میشود. در صورتی که آزمون میوگلوبین در دسترس باشد، ممکن است جهت ارزیابی حمله قلبی در صورتیکه فرد دارای درد قفسه سینه، ممکن است درخواست گردد.

پیشنهاد سردبیر :  نکات مهمی که در هنگام آزمایش دیابت یا پیش دیابت باید بدانیم

میوگلوبین ادرار ممکن است، زمانی که عضلات اسکلتی در نتیجه انقباض سریع عضلات، به شدت آسیب دیده باشند و سطح میوگلوبین در خون افزیش یافته و به کلیه ها رسیده باشددرخواست می گردد.

آنزیم هایی که برای تشخیص آسیب های قلبی درخواست می شود شامل موارد زیر است:​

-تروپونین T

-تروپونین I

-میوگلوبین

-کراتین فسفوکیناز CPk

-آزمایش آنزیم های قلبی تروپونین I و T قلبی در غیاب آسیب میوکارد) بسیار نادر است.

افزایش تروپونین در غیاب بیماری های مزمن تخریبی قلبی و آمبولی ریه و ندرتا بیماری های نارسایی کلیوی با قاطعیت بالا نشانگر حمله قلبی می باشد.

این آنزیم در ۴-۳ ساعت بعد از شروع حمله قلبی در آزمایش آنزیم های قلبی بالا می رود و تا ۲ هفته سطح آن در خون بالا باقی می ماند. نظر به تاخیر زمانی شروع بعد از حمله قلبی احتمال دارد هم زمان با شروع علائم حیاتی و تغییرات ایسکمیک در ECG سطح این آنزیم در خون بالا نیامده باشد. لذا لازم است برای رد قاطع عدم حمله قلبی این آنزیم برای نوبت دوم در ۳-۲ ساعت بعد نیز اندازه گرفته شود و مقادیر اولیه مقایسه گردد.

میوگلوبین:​

میوگلوبین یک پروتئین کوچک و جذب کننده اکسیژن است که در عضلات قلب و اسکلت یافت می شود. میوگلوبین باعث تسریع اکسیژن رسانی در سلول های عضلانی می شود و اجازه می دهد سلول ها انرژی لازم برای انقباض عضلانی را تولید کنند. هنگامی که عضله قلب یا اسکلتی دچار آسیب می شود، میوگلوبین به خون انتقال پیدا می کند. در عرض چند ساعت پس از آسیب میزان آن در خون افزایش می یابد. آزمایش آنزیم های قلبی میوگلوبین می تواند همراه با آزمایش تروپونین به عنوان یک نشانگر قلبی برای کمک به تشخیص حمله قلبی در اوایل آسیب استفاده شود.

افزایش سطح میوگلوبین

سطح میوگلوبین خون در ۲-۳ ساعت پس از حمله قلبی یا سایر آسیب های عضلانی افزایش می یابد و در طول ۸-۱۲ ساعت به بالاترین سطح خود می رسد و به طور کلی بعد از یک روز به حالت طبیعی باز می گردد. افزایش میوگلوبین می تواند زودتر از تروپونین قابل تشخیص باشد، اما برای آسیب های قلبی به صورت اختصاصی استفاده نمی شود.

اگر چه نتیجه منفی میوگلوبین به طور موثر وجود حمله قلبی را رد می کند اما نتایج مثبت باید با آزمایش تروپونین تایید شود. افزایش میوگلوبین خون به این معنی است که اخیرا به بافت عضلانی آسیب وارد شدست.

به عنوان مثال، افرادی که دارای:​

تصادفات ناشی از آسیب عضلانی​
تشنج​
عمل جراحی​
هر گونه بیماری عضلانی، مانند دیستروفی عضلانی​
التهاب ماهیچه های اسکلتی (میوزیت)​
حمله قلبی​
سطح قابل توجهی از میوگلوبین ممکن است توسط رابدومیولیز ایجاد شود.

آزمایش میوگلوبین خون

سطح بالای میوگلوبین ادرار نشان دهنده افزایش خطر ابتلا به آسیب و نارسایی کلیه است.

نتیجه این آزمایش چه چیزی را نشان می دهد؟

پیشنهاد سردبیر :  بررسی اختلالات اتوایمیون انعقادی

افزایش میوگلوبین خون به این معنی است که اخیرا به بافت عضلانی آسیب وارد شد.

به عنوان مثال، افرادی که دارای:

تصادفات ناشی از آسیب عضلانی​
تشنج​
عمل جراحی​
هر گونه بیماری عضلانی، مانند دیستروفی عضلانی​
التهاب ماهیچه های اسکلتی (میوزیت)​
حمله قلبی​
سطح قابل توجهی از میوگلوبین ممکن است توسط رابدومیولیز ایجاد شود.​

میزان میوگلوبین در ادرار معمولا بسیار کم است یا قابل تشخیص نیست. سطح بالای میوگلوبین ادرار نشان دهنده افزایش خطر ابتلا به آسیب و نارسایی کلیه است. آزمایش های اضافی مانند BUN، کراتینین و ادرار، برای نظارت بر عملکرد کلیه در این افراد انجام می شود.

افزایش میوگلوبین خون ممکن است به این معنا باشد که اخیرا یک حمله قلبی رخ داده است، اما چون میوگلوبین در عضله اسکلتی یافت می شود، برای تأیید لازم است تروپونین نیز بررسی شود. اگر میوگلوبین در عرض ۱۲ ساعت پس از شروع درد قفسه سینه افزایش نیابد، حمله قلبی بسیار بعید است.

درمان :

پزشک احتمالاً علاوه بر آزمایش آنزیم قلبی، آزمایشات زیر را درخواست خواهد داد زیرا در برخی شرایط دیگر به جز حمله قلبی نیز ممکن است این آنزیمها در خون افزایش پیدا کنند:
  • آزمایش خون​
  • الکتروکاردیوگرام​
  • اکوکاردیوگرام​
  • اشعه ایکس قفسه سینه​
  • آنژیوگرام​
  • سی تی اسکن قلب​

اگر دلیل افزایش آنزیم های قلبی، حمله قلبی نباشد، پزشک ممکن است هر شرایطی که باعث می شود سطح آنزیم بالا برود، را معالجه کند. همچنین ممکن است پیشنهاد کند که فرد تغییراتی در شیوه زندگی سالم ایجاد کند تا قلب به بهترین شکل ممکن کار کند.اگر پزشک تشخیص دهد که حمله قلبی باعث بالا رفتن سطح آنزیم های قلبی شد، فرد برای بازگرداندن جریان خون به قلب نیاز به درمان در بیمارستان با داروها یا جراحی دارد.

پزشکان همچنین ممکن است داروهای زیر را برای شخصی که دچار حمله قلبی است تجویز کنند:

  • داروهای ضد انعقاد، یا ترومبولیتیک ها​
  • رقیق کننده خون مانند هپارین​
  • داروهای ضد پلاکت برای جلوگیری از بزرگ شدن لخته های خون​
  • نیتروگلیسیرین​
  • مسدود کننده های بتا​
  • مهار کننده های آنژیوتانسین یا ACE​
  • داروهای مسکن​

جراحی بای پس عروق کرونر یا قرار دادن استنت در عروق نیز در برخی موارد توصیه میشود.

بروز رسانی : ۲۳ آبان ۱۴۰۰

منابع :
۱.منبع شماره ۱
۲.منبع شماره ۲
۳.منبع شماره ۳
۴.منبع شماره ۴
۵.منبع شماره ۵

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

واتساپ
تلگرام
اینستاگرام
پشتیبانی آزمایشگاه صبا